شبکه کردن دو کامپیوتر بوسیله ویندوز ۷ و xp با کابل کراس

 

در ابتدا باید گفت که این آموزش در موارد زیادی مشابه آموزش قبلی میباشد ولی از جهاتی از جمله در قمست تنظیمات ویندوز ۷ کمی کاملتر و ساده تر میباشد و در تمامی مراحل سعی شده از تصاویر مربوط به تنظیمات ،پنجره ها، پیغامها و … استفاده شود . بوسیله این آموزش کاربرانی با کمتریم سطح دانش مسائل کامپیوتر میتوانند شبکه خانگی خود را راه اندازی کنند .

نکات:

ایجاد یک شبکه خانگی home network بسیار ساده و کاربردی است ولی در عین حال انجام همین اعمال و تنظیمات ساده اگر با دقت زیاد همراه نباشد مشکل زا بوده و باعث عملکرد نادرست شبکه خواهد شد . پس قبل از شروع به کار موارد زیر را حتما بررسی کنید .

۱ در قسمت بایوس سیستم و در قسمت setup مطمئن شوید که کارت شبکه شما enable یا فعال است و یا اگر از کارت شبکه مجزا استفاده میکنید مطمئن شوید که بوسیله سیستم شناخته شده .

۲ پس از ورود به محیط ویندوز( هر دو ویندوز ۷ و xp) از نصب و صحت کارت شبکه اطمینان حاصل کنید .

۳ از سالم بودن کابل شبکه و اتصالات آن اطمینان حاصل کنید (در بیشتر کارتهای روی برد یا مجزای شبکه چراغ کوچک داخلی وجود دارد که در صورت سالم بودن کابل و همچنین نصب درایورهای هردو سیستم ، پس از اتصال کابل به درگاه مربوطه روشن میشوند )

۴ اگر علامت ضربدر روی دو مانیتور کوچک، در گوشه سمت راست taskbar پس از اتصال کابل به کارت شبکه هنوز باقی بود و همچنین در قسمت تنظیمات شبکه هر کدام از ویندوز ها عبارتی با نام local area connection نداشتید ، باید دوباره ۳ مرحله قبلی را با دقت چک کنید و در صورت جواب منفی با یک نفر متخصص یا کسی که تجربه چند باره این کار را داشته باشد مشورت کنید . در غیر اینصورت در ادامه آموزش با ما همراه باشید.

۵ جهت دانستن در مورد کابل کراس به این صفحه و نوع ارتباط (topology) شبکه به این صفحه مراجعه کنید .

ابتدا کابل کراس را با هر کدام از کانکتورهای کارتهای شبکه (در حالی که سیستمها خاموشند متصل کرده و سپس هر دو سیستم را روشم نمائید . ابتدا به سراغ سیستم دارای ویندوز ۷ رفته و به گوشه سمت راست تصویر و قسمت نوار وظیفه دقت کنید باید آیکونی مطابق تصویر زیر داشته باشید

* تنظیمات مربوط به اشتراک گذاری  در ویندوز ۷٫*

ابتدا  دکمه استارت را زده و با انتخاب گزینه control panel وارد این قسمت شوید سپس در قسمت جستجوی سمت راست و بالای پنجره عبارت folder options را تایپ کرده کلید اینتر را بزنید مطابق شکل در قسمت view چک مارک گزینه use sharing wizard(recommended) را بردارید و دکمه apply را جهت اعمال تغییرات مورد نظر کلیک کنید .

دکمه استارت را زده و با انتخاب گزینه control panel وارد این قسمت شوید

سپس مطالبق شکل گزینه network and internet را انتخاب کنید (دقت کنید راههای کوتاهتری نیز برای رسیدن به قسمت های مورد نظر وجود دارد ولی در این بحث سعی شده کاربر با روش معمول و قسمتهای مختلف پنل مدیریت آشنایی پیدا کند)

گزینه network and sharing center را انتخاب نمود و وارد این قسمت شوید .

در اینجا گزینه choose homegroup and sharing option را انتخاب کرده و وارد این قسمت شوید

دراین قسمت گزینه change advanced sharing settings… را انتخاب کرد و وارد این قسمت شوید .

دقت کنید که دراین قسمت تنظیمات و نوع انتخاب گزینه ها بسیار مهم و ضروری است و همچنین کارهای متنوعی قابل اجرا و کنترل میباشد .پس سعی میکنم هر قسمت را بصورت اجمالی توضیح بدهم و برای اطلاعات بیشتر درخصوص  هر کدام از گزینه ها راهنمای خود ویندوز را به شما پیشنهاد میدهم .

network discovery : مطابق توضیحات روبروی این گزینه با اتتخاب گزینه turn on … سیستم شما برای سایر سیستمهای درون شبکه قابل روئیت خواهد بود و بالعکس.

file and print sharing : با انتخاب گزینه turn on … در این قسمت پرونده هاو پرینتر هایی را که به اشتراک میگذارید برای سایر سیستمهای داخل شبکه قابل روئیت خواهند بود .

public folder sharing : در این قسمت اگر شما پرونده ای خاصی را برای homegroup خود تهیه کرده باشید با انتخاب گزینه اول تمام سیستمهای در شبکه و با انتخاب گزینه دوم فقط سیستمهایی که عضو این homegroup هستند قادر به دیدم این پروندها میباشند .

media streaming : در این قمست قادر خواهید بود به تصاویر فایهای صوتی و ویدئویی دسترسی داشته باشید همچنین دستگاههای مدیا که قابلیت کار دشبکه را نیز دارند میتوانند با استفاده از تنظیمات این قست به این موارد دسترسی داشته باشند

file sharing conections : (جدید ) این قابلیت جدید یعنی استفاده از سیستم رمزگزاری ۱۲۸ بیتی در ویندوز ۷ را ممکن میسازد ولی چون بعضی از وسایل و تجهیزات داخل شبکه و یا سیستم عامل های قدیمی از این مورد پشتیبانی نمیکنند و اگر شما دارای پرینتر یا تجهیزات قدیمی در این شبکه هستید توصیه میشود از گزینه دوم یعنی enable file sharing… استفاده نمایید .

password protected sharing : با روشن بودن این گزینه (turn on) کاربر باید برای استفاده از منابع سیستم مقصد رمز عبور و کلمه کاربری آن سیستم را بداند .د راینجا توصیه میکنم این گزینه خاموش باشد (turn off) تا در مسیر کار شما خطای کمتری باشد ولی در صورت نیاز بعد از اتمام کار میتوانید این گزینه را فعال کنید .

تنظیمات اشتراک گذاری فایل در ویندوز xp را هنگامی که به سراغ سیستم xp رفتیم توضیح خواهم داد پس فعلا در محیط ویندوز ۷ بمانید و ادامه تنظیمات را انجام دهید .

نامگذاری سیستم :

روی دکمه استارت کلیک کرده با راست کلیک بر روی گزینه computer و انتخاب properties و مطابق شکل وارد قسمت advanced system settings شده و زبانه cumputer name را انتخاب میکنیم سپس دکمه change را زده و مطابق شکل نام دلخواه خود را در قسمتهای مشخص شده وارد میکنیم(دقت کنید نام workgroup برای تمامی سیستمها ثابت و یک نام میباشد ولی برای computer name نامهای متفاوتی باید در نظر گرفت میتوانید برای خطای کمتر و احتمالی از نامهای مطابق شکل استفاده نمائید و پس از اطمینان از برقراری ارتباط سیستمها و پایان آموزش این نامها را به دلخواه خود تغییر دهید )

computer name:sys1

workgroup:parsanit

آدرس دهی سیستم :

در قسمت کنترل پنل وارد network an sharing center شوید و مطابق تصویر بروی گزینه local area connection  کلیک نماید و سپس دکمه properties را کلیک کنید

دقت کنید مطابق شکل چک لیست گزینه internet protocol version 4(tcp/ip4) فعال باشد روی آن کلیک کرده و سپس دکمه properties را کلیک کنید

دراینجا دقیقا مطابق شکل عمل کنید یعنی گزینه use the follow ip address را انتخاب نموده و سپس به ترتیب زیر آدرس دهی کنید ( برخلاف آموزش قبل در اینجا از آدرس دهی dns خوداری میکنیم )

ip address : 192 .168.0.1

subnet mask : 255.255.255.0

دکمه تائید (ok) را زده و تغییرات را ثبت میکنیم در اینجا ممکن است مطابق شکل زیر فایروال آنتی ویروس شما پیغامی مبنی بر تشخیص آدرس ورودی شبکه شما بدهد و نسبت به اجازه تبادل یا عدم تبادل اطلاعات از شما اقدام کند که شما گزینه ای را که این اجازه را به سیستم میدهد را انتخاب کنید .

خوب تا اینجا تنظیمات مربوط به ویندوز ۷ را انجام دادیم حالا نوبت به ویندوز xp میرسد به سراغ ویندوز xp رفته و شروع به کار میکنیم ( دقت کنید ویندوز ۷ را فعلا میتوانید ریستارت نکنید زمان مناسب برای اینکار را یادآور خواهم شد )

* تنظیمات مربوط به اشتراک گذاری  در ویندوز xp.*

ابتدا  دکمه استارت را زده و با انتخاب گزینه control panel وارد این قسمت شوید سپس در قسمت folder options مطابق شکل در قسمت view چک مارک گزینه use simple file sharing(recommended) را بردارید و دکمه apply را جهت اعمال تغییرات مورد نظر کلیک کنید.

نامگذاری سیستم :

روی دکمه استارت کلیک کرده،  بر روی گزینه  my computer راست کلیک کرده   و properties را مطابق شکل انتخاب میکنیم و وارد قسمت system properties شده و زبانه cumputer name را انتخاب میکنیم سپس دکمه change را زده و مطابق شکل نام دلخواه خود را در قسمتهای مشخص شده وارد میکنیم(دقت کنید نام workgroup برای تمامی سیستمها ثابت و یک نام میباشد ولی برای computer name نامهای متفاوتی باید در نظر گرفت میتوانید برای خطای کمتر و احتمالی از نامهای مطابق شکل استفاده نمائید و پس از اطمینان از برقراری ارتباط سیستمها و پایان آموزش این نامها را به دلخواه خود تغییر دهید )

computer name:sys2

workgroup:parsanit

آدرس دهی سیستم :

ابتدا وارد منوی استارت شده و سپس وارد پنل مدیریت سیستم یا همان control panel شوید و گزینه network conections را کلیک کنید

سپس بروری آیکون local area conection مطابق تصویر زیر کلیک راست کنید و properties را انتخاب کنید

در این قسمت بر روی گزینه internet protocol (tcp/ip) یک کلیک کنید و سپس گزینه properties را انتخاب کنید

سپس مطابق شکل زیر آدرسهای زسر را وارد کنید (لطفا دقت کنید)

ip address : 192 .168.0.2

subnet mask : 255.255.255.0

دکمه تائید (ok) را زده و تغییرات را ثبت میکنیم در اینجانیزمشابه سیستم شماره یک ممکن است فایروال آنتی ویروس شما پیغامی مبنی بر تشخیص آدرس ورودی شبکه شما بدهد و نسبت به اجازه تبادل یا عدم تبادل اطلاعات از شما اقدام کند که شما گزینه ای را که این اجازه را به سیستم میدهد را انتخاب کنید .

خوب حالا زمان ریستارت یا راه اندازی دوباره هر دو سیستم فرا رسیده هر دو سیستم را یکبار مجدادا راه اندازی کنید .

اشتراک گذاری فایلها و پرینتر در شبکه :

خوب تا اینجا تمام کارهایی که انجام دادیم تقریبا برای رسیدن به همین لحظه بود اگر دقت کنید دیگر روی آیکون دو مونیتور کوچک سمت راست نوار وظیفه (taskbar) ضربدر نیست  و این نشان دهنده وجود ارتباط مابین دو سیستم شما میباشد .

در مرحله بعدی به سراغ سیستم xp رفته و یک فولدر با نام دلخواه میسازیم ( در هرکجایی که مایل بودید ) سپس بر روی آن راست کلیک کرده و properties را کلیک کرده و زبانه sharing را انتخاب میکنیم  سپس تیک کنار share this folder on the network را زده و گزینه apply را کلیک میکنیم تا تغییرات ذخیره گردد. حتی میتوانید نامی منحصر به فرد برای نشان دادن روی سیستمهای دیگر برای این فولدر بگذارید . با تغییر نام درون کادر share name این فولدر در سیستمهای دیگر با این نام دیده میشود .

با انتخاب و تائید گزینه allow network users to change my files اجازه تغییر و دستکاری این فولدر را به کاربران سیستمهای دیگر که قادر به دیدن آن هستند میدهید.

اگر اسمی که برای فولدرتان انتخاب کردید بیشتر از ۱۲ کارکتر باشد پیغامی مبنی بر اینکه فولدر با این تعداد کارکتر برای سیستم عاملهای قدیمی تر ماکروسافت همچون ۹۸ ،ملنیوم،… که به شبکه شما متصل هستند غیر قابل دیدن است نشان داده میشود اگر از این سیتمها در شبکه استفاده میکنید نامی با این تعداد کارکتر برای فولدر بگذارید در غیر اینصورت گزینه yes را زده و به مرحله بعدی بروید

در اینجا می بینید که فولدر شما پس از اشتراک گذاری تصویر دستی در زیر آن ظاهر شد که نشان اشتراک گذاری صحیح شما میباشد این نشان در ویندوز ایکس پی بدین شکل است و در سیستم عامل ۷ یا سیستم عامل های دیگر با شکل دیگری تغییر میکند

در این مرحله به سراغ ویندوز ۷ رفته در قسمت پنل مدیریت (control panel) و در قسمت network and sharing center روی view network computers and devices کلیک کرده و با کمی دقت خواهید دید که پرونده ای که در ویندوز xp  به اشتراک گذاشته اید در اینجا میبینید با کلیک بر روی این پرونده قادر به دیدن محتویات آن خواهید بود ولی قادر به تغییر در این محتویات نیستید .

و اما برای اشتراک گذاری یک فولدر در ویندوز ۷ هم مطابق شکل زیر بر روی فولدر مورد نظر راست کلیک کرده و وارد زبانه sharing شده و بر روی advanced sharing کلیک کرده و چک گزینه share this folder را فعال کرده مطابق شکل تنظیمات راانجام میدهیم لازم به ذکر است که در این قسمت میتونید پیغامی در کادر comments بنویسید تا در سیستم مقصد و در هنگامیکه کاربر بر روی این پوشه نشانگر موس خود را میبرد این پیغام نمایش داده شود . همچنین میتوانید در قسمت permissions وارد شوید و سطح دسترسی به این فولدر را به دلخواه خود تغییر دهید که در حوصله این مبحث نیست .

خوب اگر پس از این کارها بروی گزینه computer در نوار استارت ویندوز ۷ کلیک کنید و درقسمت سمت راست و زیر درایوهای سیستم خودتون روی نتورک کلیک کنید خواهید دید که مانند تصویر زیر سیستمهای در شبکه ( که در اینجا سیستم شمار ۱ با ویندوز ۷ و سیستم شماره ۲ با ویندوز xp هستند) و فولدر های به اشتراک گذاشته شده در آنها به نمایش در آمده اند .

ما فولدرهای به اشتراک گذاشته شده در ویندوز xp را بر روی ویندوز ۷ دیدیم و حالا به سراغ ویندوز xp  میرویم تا فولدر به اشتراک گذاشته در ویندوز ۷ را ببینیم

برای اینکار ابتدا از قسمت سمت راست پنجره مرورگر ویندوز روی گزینه view workgroup computers کلیک کرده و سپس روی sys1 کلیک میکنیم

میبینید که کادری باز شد که از شما رمز عبور و کاربری سیستم شماره ۱ یا همان ویندوز ۷ را میخواهد این دقیقا همان شناسه ای است که هنگام ورود به ویندوز ۷ از شما خواسته میشود در اینجا همان نام کاربری و رمز عبور را وارد کنید و ok را کلیک کنید

حالا در اینجا میتوانید فولدر به اشتراک گذاشته شده و در ویندوز ۷ را در سیستم xp خود ببینید

ایجاد map drive در شبکه :

لابد در کافی نت ها یا در سیستمهای شبکه دانشگاه یا … یک درایو یا پوشه اشتراک گذاشته شده را در قسمت my computer در زیر درایوهای آن سیستم دیده اید (مانند تصویر زیر )

برای اینکه پوشه های اشتراک گذاری شده توسط شما در سیستم مقصد بصورت یک درایو نشان داده شده و دیگر نیازی به پیمودن مسیرهای قبلی برای دیده محتوایت آن توسط کاربر نباشد میتوانید از قابلیت map drive بهره ببرید بدین صورت که روی پوشه به اشتراک گذاشته شده مانند تصویر زیر راست کلیک کرده و گزینه map network drive… راانتخاب میکنید سپس در صفحه ای که باز میشود نامی از فهرست کشویی برای درایو خود انتخاب کنید (نگران نباشد سیستم خود از تکراری بودن نام درایو و مشابهت آن با نام درایوهای دیگر سیستمتان جلوگیری میکند) گزینه reconect at logan را تیک زده و finish را کلیک میکنیم . به همین سادگی شما توانستید پوشه خود را در قسمت computer به نمایش بگذارید . این قسمت برای ویندوز xp و ۷ کاملا یکسان میباشد

اشتراک گذاری پرینتر(چاپگر) :

شاید شما در خانه یا دفتر خود یک پرینتر داشته باشید و بخواهید که تمامی سیستمهای شما در هر لحظه بتوانند از این پرینتر استفاده کنند ولی فقط قادرید آنرا به یکی از سیستمها متصل کنید . نگران نباشید چاره کار اشتراک گذاری این پرینتر (چاپگر ) در شبکه کوچکتان است .

برای این کار در ویندوز xpیا ۷ مسیر یکسان است .ابتدا به پنل میدریت رفته و در قسمت printer and faxes روی پرینتر مورد نظر که نام آن در لیست مقابلتان قرار دارد راست کلیک میکنیم و properties را کلیک میکنیم

در صفحه جدید به زبانه رفته و روی عبارت share this printer کلیک مکینیم ، در کادری که فعال میشود نام دلخواهی انتخاب میکنیم میتوانیم به نام اصلی بسنده کنیم .سپس ok را زده و میبینید که این پرینتر به اشتراک گذاشته شد . حال باید روی هر سیستم در شبکه پرینتر به اشتراک گذاشته شده را اضافه کنیم

برای این منظور به سراغ سیستم مقابل (مقصد) رفته و از طریق view workingrup computers  در my network places یا در قسمت سمت راست پنل computer در ویندوز ۷ روی تصویر پرینتری که به لیستتان اضافه شده راست کلیک کنید و گزینه connect را کلیک کنید .

کادری مبنی بر درخواست نصب پرینتر بروی این سیستم باز میشود گزینه yes را زده تا نصب پرینتر  آغاز شود .ممکن است در خلال این نصب از شما فایل خواصی درخواست شود در این هنگام با گذاشتن سی دی پرینتر در درایو سی دی خود و ادامه مراحل این قسمت با موفقیت به پایان میرسد .

در اینجا پرینتر شما به اشتراک سیستم مقصد در آمد و از این پس میتوانید از آن مانند سیستم متصل به آن استفاده کنید .

پیشنهادم به شما اینست که برای یاد گیری به چنین آموزشهایی اکتفا نکنید کمی به جستجو در وب بپردازید با متخصصان امور مختلف it مشورت کنید و هیچگاه از خطاهای برنامه دلسرد نشوید با این روش بعد ا زچندی میتوانید به سرعت به حل مشکلات خود بپردازید و در زمان خود برای منتظر بودن پاسخ یک یا چند نفر صرفه جویی کنید .

منبع (پارسان آی تی)

آشنايي با پردازنده هاي Atom اينتل

intel atom، يک نام تجاري براي يک خانواده از ميکروپروسسورهاي x-86 و x86-84 بسيار کم ولتاژ ( و طبعاَ کم مصرف) شرکت اينتل است که با استفاده از فناوري ساخت 45 نانومتري cmos طراحي شده و اساساً در نت بوک ها، تلفن هاي هوشمند، handheldها، تب لت ها، نت تاپ ها و midها (mobile internet devices) مورد استفاده قرار مي گيرد. پردازنده اتم، يک جانشين مستقيم براي ميکروپروسسورهاي کم مصرف intel a100/ a110 با فناوري ساخت 90 نانومتري محسوب مي شود. اين پردازنده اختصاصي شرکت اينتل، بطور کلي، براي midها (mobile internet devices) طراحي شده و براي رقابت با پردازنده هاي arm در نظر گرفته شده اند. پردازنده هاي اين خانواده که در ابتدا با نام هاي silverthorne و diamondville شناخته مي شدند، با نام atom وارد بازار شدند.

پردازنده هاي atom، داراي مجموعه دستورالعملهاي مدرن (em64t, sse3و...) بوده که بر روي يک معماري قديمي تر پيوند شده اند. atom اولين پردازنده in-order x86 از زمان عرضه pentium به بعد است. مديريت مصرف برق و هزينه هاي توليد، دو ضرورتي هستند که به نظر مي رسد اينتل را در مسير توسعه اين محصول هدايت کرده اند، البته به بهاي قرباني کردن قدرت عملکرد، که البته با توجه به نوع کاربري آن کاملاً قابل توجيه است.

طراحي به عنوان يک پردازنده کم مصرف
 

مصرف برق و ادغام يک پردازنده در ابزارهاي قابل حمل يا embedded، هميشه مشکلاتي را براي اينتل بوجود آورده و اين اولين باري است که شرکت اينتل پردازنده هايي را به هدف بکارگيري در اين حوزه ارائه مي کند. اما atom داراي يک تفاوت جدي است، زيرا از يک معماري جديد استفاده مي کند که براي کاهش مصرف برق، توسعه يافته است.
atom يک معماري متفاوت به حساب مي آيد زيرا طراحي شده است تا مصرف برق را کاهش دهد و از يک طراحي کاملاً جديد استفاده مي کند. اين طراحي، به هيچوجه يک اقتباس از معماري هاي قبلي نيست. اينتل اکنون قادر است پردازنده هايي را عرضه کند که برق بسيار اندکي را مصرف مي کنند. پردازنده هاي سطح بالاي atom، برق کمتري را در مقايسه با نسخه هاي ulv معماري هاي استاندارد ( که بطور کلي بسيار کند هستند) مصرف مي کنند.

معماري atom
 

پردازنده هاي atom از يک معماري جديد، اما فناوري هاي قديمي تر استفاده مي کنند. اين اولين پردازنده in-order x86 اينتل از زمان pentium به بعد (1993) به حساب مي آيد. تمام پردازنده هاي ديگر اينتل ( از زمان p6 به بعد) از يک معماري out-of-order استفاده مي کنند.

مفهوم in-order
 

براي ساده تر شدن موضوع، تصور کنيد که پردازنده دستورالعمل ها را به ترتيب ( يک به يک ) دريافت نموده و آنها را پيش از اجرا در خط لوله خود قرار مي دهد. در يک معماري in-order، دستورالعمل ها به همان ترتيبي که دريافت شده اند اجرا خواهند شد، در حاليکه يک معماري out-of-order قادر است ترتيب آن ها را در خط لوله خود تغيير دهد. مزيت اين شيوه در آن است که مي تواند lossها را محدود نمايد.
براي مثال اگر شما يک دستورالعمل محاسباتي ساده، يک دسترسي به حافظه و سپس يک محاسبه ساده ديگر داشته باشيد، يک معماري in-order سه عمليات مذکور را يکي پس از ديگري انجام خواهند داد در حاليکه با معماري out-of-order، پردازنده مي تواند دو محاسبه را بطور همزمان انجام داده و سپس به حافظه دسترسي پيدا کند که يک صرفه جويي آشکار در زمان را ايجاد خواهد نمود.
بطور نسبتاً غافلگير کننده اي، در حاليکه معماري هاي in-order عموماً از يک خط لوله کوتاه استفاده مي کنند، atom داراي يک خط لوله 16 مرحله اي است که مي تواند در شرايط معيني يک نقيصه باشد.
hyperthreading

‎‎
 

hyperthreadingيک فناوري است که با pentium 4 معرفي شد. اين فناوري مي تواند دو رشته را با استفاده از بخش هاي بلااستفاده خط لوله پردازنده بطور همزمان پردازش نمايد. در حاليکه اين فناوري به اندازه دو هسته پردازشي واقعي کارآمد نخواهد بود، اما قادر است شرايطي را بوجود آورد که سيستم عامل تصور نمايد پردازنده قادر به پردازش همزمان دو رشته است و به اين ترتيب عملکرد کلي سيستم را افزايش دهد. بر روي atom که معماري in-order آن با يک خط لوله طولاني همراه شده است، فناوري hyperthreading مي تواند بسيار مؤثر باشد. در عين حال، اين فناوري عملکرد سيستم را بدون تأثيرگذاري بر tdp پردازنده بطور چشمگيري افزايش مي دهد. اينتل ادعا مي کند که مصرف برق در هنگام استفاده از اين فناوري تنها 10 درصد افزايش خواهد يافت.

هسته پردازشي
 

پردازنده هاي atom به دو alu ( واحدهائي که وظيفه انجام محاسبات عدد صحيح را بر عهده دارند) ودو fpu (واحدهاي اختصاص يافته به محاسبات اعشاري که مثلاً براي اجراي بازي ها از اهميت بسيار زيادي برخوردارند) مجهز است. اولين alu مديريت عمليات shift و دومين alu مديريت jump ها را بر عهده دارند. تمام عمليات ضرب و جمع، حتي در اعداد صحيح بطور خودکار به fpu ها فرستاده مي شوند. اولين fpu از نوع ساده بوده به عمليات جمع محدود شده است، در حاليکه fpu دوم قادر به اداره simd بوده و عمليات ضرب/ تقسيم را انجام مي دهد. توجه داشته باشيد که براي محاسبات 128 بيتي، از اولين انشعاب به همراه انشعاب دوم ( هر انشعاب، 64 بيت) استفاده مي شود.

بهينه سازي دستورالعمل هاي ابتدائي
 

اگر به تعداد سيکل هاي مورد نياز براي اجراي دستورالعمل ها نگاهي بيندازيد، متوجه يک نکته مهم خواهيد شد: بعضي از دستورالعمل ها سريع و گروه ديگري از آنها ( بسيار) کند هستند. براي مثال، يک mov يا add در يک سيکل اجرا مي شود ( همانند اجراي آن برروي يک core 2 duo)، در حاليکه يک عمليات ضرب (imul) به 5 سيکل نياز دارد ( در حاليکه همين دستورالعمل بر روي معماري core تنها به 3 سيکل نياز خواهد داشت). بدتر اينکه، براي مثال يک تقسيم اعشاري 32 بيتي به 31 سيکل در مقايسه با 17 سيکل ( تقريباً نصف) بر روي يک core 2duo نياز دارد. اينتل به اين موضوع اعتراف مي کند که atom براي اجراي سريع دستورالعمل هاي ابتدايي بهينه سازي شده و اين بدان معني است که عملکرد اين پردازنده با دستورالعمل هاي پيچيده تغيير خواهد کرد. به سادگي مي توان اين موضوع را با استفاده از everest که شامل ابزاري براي اندازه گيري تأخيرهاي دستورالعمل ها است، بررسي نمود.

کاشه ها و fsb
 

اينتل اين سازماندهي نسبتاً out-of-order را ( اما بدون قرباني کردن عملکرد آن) براي atom انتخاب کرده است؛ يک ويژگي مهم براي پردازنده اي که از يک معماري in-order استفاده مي کند.

کاشه l1 نامتقارن
 

کاشه l1 پردازنده atom مجموعاً 56 کيلوبايت ظرفيت دارد: 24 کيلو بايت براي داده ها و 32 کيلوبايت براي دستورالعمل ها. اين عدم تقارن ( که مشاهده آن در يک محصول اينتل تا حدودي غافلگير کننده است)، از ساختار کاشه سرچشمه مي گيرد. اينتل از 8 ترانزيستور ( در مقايسه با 6 ترانزيستور در يک کاشه استاندارد) براي ذخيره سازي يک بيت استفاده مي کند. اين تکنيک، امکان کاهش ولتاژ اعمال شده به کاشه براي نگهداري اطلاعات را بوجود مي آورد. به نظر مي رسد که اين حرکت به سلولهاي 8 ترانزيستوري در اواخر مسير توسعه پردازنده و زمانيکه atom کاملاً پيشرفته کرده بود به طراحي آن اضافه شده و اين بدان معني است که چاره اي جز کاهش اندازه کاشه براي پياده سازي آن وجود نداشته. به اين ترتيب، مي توان اختصاص 24 کيلوبايت از ظرفيت کاشه به داده ها را توضيح داد.

کاشه l2 قابل کاهش (shrinkable)
 

کاشه l2 در پردازنده هاي atom 512 کيلوبايت ظرفيت دارد و بديهي است که با همان فرکانس پردازنده کار مي کند. اين کاشه 8 مسيره نسبتاً کلاسيک بوده و عملکرد آن به نمونه مورد استفاده در core 2 duo نزديک است ( تأخير اين کاشه 16 سيکل است، در مقايسه با 14 سيکل براي کاشه core 2). يک تابع جديد قادر است بخشي از کاشه را غيرفعال نمايد، بنابراين اگر يک برنامه به تمام حافظه کاشه نياز نداشته باشد، بخشي از آن غير فعال خواهد شد. در عمل، کاهش از حالت 8 مسيره به حالت 2 مسيره سوئيچ مي کند ( به اين ترتيب، ظرفيت آن از 512 کيلوبايت به 128 کيلوبايت کاهش مي يابد). اين تکنيک، شيوه ديگري براي کاهش چند ميلي وات ارزشمند است.

fsb‎ ‏با دو حالت عملياتي
 

fsb پردازنده هاي atom، همان گذرگاه استانداردي است که اينتل از زمان pentium 4 به بعد مورد استفاده قرار مي دهد. اين گذرگاه در حالت qdr (‏4 طپشي) با سيگنالينگ gtl کار مي کند. يک نکته جالب توجه اين است که atom از يک فناوري سيگنالينگ ديگر نيز استفاده مي کند: حالت cmos.gtl بسيار کارآمد است ( گذرگاه در اين حالت مي تواند به 1600 مگاهرتز برسد) اما مصرف برق بالايي دارد، در حاليکه حالت cmos امکان کاهش ولتاژ گذرگاه را فراهم مي کند. از نظر فني، gtl از مقاومت هايي براي تقويت کيفيت سيگنال استفاده مي کند اما به استثناء فرکانس هاي بالاتر، واقعاً به آنها نياز نخواهد بود. در پردازنده هاي atom و گذرگاه fsb آنها که به 533 مگاهرتز محدود شده اند، امکان تغيير حالت سيگنالينگ به cmos وجود دارد که باعث مي گردد مقاومت هاي مذکور غيرفعال شده و ولتاژ گذرگاه به نصب کاهش يابد.

مديريت مصرف برق
 

مصرف برق، موضوع مرکزي اين سکوي اينتل به حساب مي آيد و آنها تلاش زيادي را در اين بخش انجام داده اند. گذشته از چيپ ست که برق زيادي را در مقايسه با پردازنده مصرف مي کند، خود atom داراي چندين تابع جذاب است.

گذرگاه و کاشه
 

همانطور که قبلاً نيز اشاره کرديم، اينتل تلاش زيادي را در زمينه بهسازي کاشه و گذرگاه پردازنده جديد خود انجام داده است: توسعه يک حالت متفاوت براي گذرگاه ( حالت cmos) و غير فعال شدن بخش هايي از کاشه بر حسب شيوه استفاده از آن. اين توابع باعث کاهش مصرف برق مي شوند، اما استفاده از يک معماري in-order و 8 ترانزيستور sram براي کاشه l1 نيز مصرف برق را بيش از پيش کاهش خواهند داد. علاوه بر ولتاژ پائين پردازنده ( ‏1/05 ولت)، atom يک حالت standby جديد تحت عنوان c6 را نيز معرفي مي کند. بعنوان يک يادآوري، بايد اشاره کنيم که حالتهاي c (‏0 تا 6 )، وضعيت هاي کم مصرف (low-power) هستند و هر چه عدد اين وضعيت بزرگتر باشد، مصرف برق cpu پايين تر خواهد بود. در حالت c6، تمام بخش هاي پردازنده تقريباً غير فعال شده اند. تنها يک بخش کوچک از حافظه کاشه ( 10/5 کيلوبايت) براي نگهداري وضعيت رجيسترها فعال نگهداشته مي شود. در اين حالت، کاشه l2 تخليه و غيرفعال مي شود، ولتاژ تغذيه به 0/3ولت کاهش مي يابد و تنها بخش کوچکي از پردازنده ( براي مقاصد wake-up) فعال باقي مي ماند.
پردازنده مي تواند تقريباً در مدت 100ميکروثانيه به حالت c6 برود که بسيار سريع است. اينتل ادعا مي کند که عملاً در 90 درصد موارد از حالت c^استفاده مي شود که مصرف برق کلي پردازنده را محدود خواهد نمود ( بديهي است اگر شما برنامه اي را اجرا کنيد که به قدرت پردازش زيادي از سوي cpu نياز دارد و يا حتي به تماشاي يک ويديوي flash بپردازيد، وارد اين حالت نخواهيد شد).

آشنايي مختصر با خانواده پردازنده هاي atom اينتل
 

نيازهاي بسيار اندک خانواده پردازنده هاي atom اينتل در زمينه مصرف برق، عمرباتري بسيار طولاني را براي نت بوک هاي مجهز به اين پردازنده فراهم نموده و آن را به يک گزينه بي نقص براي بازار رو به رشد نت بوک ها تبديل مي کند. با وجود آنکه اندازه کوچک کاشه و دامنه پائين سرعت هاي کلاک باعث مي شوند قدرت اين پردازنده ها کمتر از اکثر پردازنده هاي مورد استفاده در نوت بوک ها باشد، اما خانواده atom شامل مدل هايي با ويژگي هاي پيشرفته تري نظير hyper threading است، دو هسته پردازشي، پشتيباني 64 بيتي و virtualization سخت افزاري با فناوري vt-x است.